Het werk van Antonio Máro is een stil gebed, een gebed zonder woorden.
Het is het gebed van de meditatie, het echte gebed, het volledige één worden met God. Of minstens het stille “bij God zijn”, God nabij zijn.
De blauwe kleur laat deze transcendentie voelen, ze wordt door niets verstoord. Het goud laat de transcendente aanwezigheid nazinderen.
Bij het aanschouwen van dit werk kan men zich toewijden aan deze gewaarwording van transcendentie, ja men wordt er toe geroepen en bezield.

Das Bild von Antonio Máro ist ein stille Gebet, ein Gebet ohne Worte.
Es ist das Gebet der Meditation, das wahre Gebet, das direkte Einswerden mit Gott. Oder zumindest das stille „Bei Gott sein“, dem Gott nahe sein.
Die blauen Farben lassen diese Transzendenz fühlen.
Kein Gegenstand stört diese Transzendenz.
Das Gold lässt das Lichtdurchflutete dieser Transzendenz nachfühlen.
Beim Betrachten dieses Bildes kann man sich dieser Empfindung ganz hingeben, ja man wird geradezu dazu aufgefordert, animiert.